Dat voelt goed!

Zaterdag ben ik weer wezen ‘sporten’ met de hond. Ook maar weer even geprobeerd om wat stukjes te joggen. Het eerste stukje was echt om te huilen. Ik kwam met moeite vooruit, mijn hart bonkte meteen als een gek en ik moest al snel weer stoppen. ‘Mijn conditie kan toch niet achteruit gegaan zijn, hoe kan dit nou? Niet zeuren! Nog maar eens proberen.’ En jawel hoor, beetje bij beetje worden de stukjes weer wat langer. Pff gelukkig. Ik begin het ook steeds lekkerder te vinden om stukjes te rennen. Het geeft echt een kick als ik weer een stukje heb kunnen volhouden.

Met mijn ‘dieet’ gaat het nog steeds goed. Ik heb mijn honger- en volgevoel terug en ik barst dus ook niet meer uit in enorme vreetbuien omdat ik nooit vol zit. Verder is dit ook echt mijn seizoen, al dat lekkere rode fruit. Dus als tussendoortjes lekker watermeloen, aardbeien, kersen ... het gaat er allemaal in. Beetje oppassen, want elk pondje komt nog steeds door het mondje.

Vrijdag heb ik John weer gelongeerd. De laatste keer ging het wat minder met longeren. Ik kan niet zo goed verklaren waar het aan lag. Misschien waren het de muggen. En die zaten er, geloof mij maar. Mijn hoofd was de volgende dag nog steeds opgezwollen. Ik heb het idee dat ik door het programma en de manier waarop ik John nu train een sterkere band met hem krijg. Hoe kan het ook anders, het is zo’n scheetje. 

Zaterdag had ik trouwens een hoogtepuntje: ik pas weer in een oude spijkerbroek! Dat voelt echt goed!

Inge